وبلاگ تفریحی
دانلود آهنگ، دانلود فیلم، دانلود عکس، اس ام اسوبلاگ تفریحی
دانلود آهنگ، دانلود فیلم، دانلود عکس، اس ام اسمنطقه حفاظت شده جنگل خواجه
منطقه حفاظت شده جنگل خواجه
منطقه حفاظت شده جنگل خواجه در موقعیت جغرافیایی N363505 E602345 در استان خراسان رضوی واقع است. جنگلهای پسته وحشی خواجه در روستای چهچهه در بخش زاوین کلات نادر قرار دارد . فاصله روستای چهچهه تا شهر مشهد ۱۰۰ کیلومتر است که ۷۰ کیلومتر آن جاده اصلی و ۳۰کیلومتر آن جاده فرعی میباشد و فاصله این روستا تا شهر کلات نادر ۱۰۶ کیلومتر است . جنگلهای پسته خواجه بزرگترین جنگل پسته وحشی شهرستان کلات نادر است . این جنگل در مجاورت مرز ترکمنستان واقع شده است . سته وحشی از گیاهان درختی بلند قامت نواحی ارتفاعات کوههای نیمه خشک محسوب می شوند. ارتفاع متوسط این درخت معمولا" بین یک تا سه متر بوده ولیکن در برخی نقاط حتی به ٧مترنیز می رسد.
این منطقه یکی از زیستگاه های مهم گور ترکمنی در ایران است. گور خر ترکمنی،گور بومی کشور ترکمنستان است که مشابه آن در منطقه بهرام گور و توران دیده می شود. گورخر ترکمنی گاهی به ایران می آید و گاهی در ترکمنستان می ماند. بعضا می توان آنرا در مرز نیز مشاهده کرد. گور ترکمنی در زمان جفت گیری به زادگاه اولیه اش بر می گردد.
پوشش گیاهی
عمدتا درخت و درختچه و در دامنه و تپه ماهورها بوته زار و علوفه مرتعی، در مناطق کوهستانی آن جنگل و درخت و درختچه های پسته وحشی، انجیر و ...
حیات وحش
قوچ و میش اوریال، آهو، پلنگ، گراز، خوک، گرگ، روباه، شغال، خرگوش، تشی، انواع جوندگان.
تذکر
با توجه به حساسیت های صعود به ارتفاعات در فصل سرما و با عنایت به ناپایداری شرایط جوی در فصل سرد، توجه عموم علاقهمندان به ورزش کوه نوردی را به نکات ایمنی زیر جلب می نمائیم :
1- همراه داشتن
کفش و پوشاک کافی و مناسب فصل
2- آگاهی یافتن
از وضعیت آب و هوایی، پیش از صعود به ارتفاعات
3- آگاه کردن
خانواده، نزدیکان یا دوستان از جزئیات زمانی و مکانی صعود و برگشت
4- استفاده
از مسیرهای پاکوب و مسیرهای مشخص صعود شده.
5- زمان بندی
مناسب برای به پایان رساندن برنامه پیش از تاریکی هوا (بهترین زمان بازگشت از صعود : ساعت ۱۴(هر جا بودیم)
6- به همراه داشتن
وسایل ضروری کوهستان شامل : مواد خوراکی کافی و وعده خوراکی اضافه، تجهیزات روشنـایی، سـوت، قطب نما، نقشه منطقه ای کوهستان، کمکهای اولیه، چاقو، کبریت، کارت شناسایی، گوشی همراه
7- اشراف داشتن
بر منطقه صعود از لحاظ مسیرها و نقاط خطرناک (پرتگاهها، مناطق بهمن خیز، مناطق با احتمال ریزش سنگ و ...)
8- خودداری
از صعود انفرادی، همراه بودن با گروه و افراد مجرب
9- پرهیز
از اجرای برنامه هایی که فراتر از توانایی جسمی، فنی و روحی است.
10- خودداری
از رفتن به ارتفاعات تا ۷۲ ساعت پس از بارش برف (به لحاظ احتمال ریزش بهمن)
11- استفاده
از لباسهایی با رنگهای واضح (قرمز، زرد و فسفری)
12- توجه
به علائم هشدار دهنده، تابلوهای راهنمای مسیر، هشدارهای افراد مجرب، امدادگران و افرادی که از ارتفاع برمی گردند.
13- فراگیری
آموزش های کوهنوردی در مراجع ذیصلاح (هیئت های کوهنوردی و باشگاهها)
14- همراه داشتن
شماره تماس ارگانهای امدادرسان منطقه (اورژانس،هلال احمر، نیروی انتظامی)
بهمن شناسی
بهمن شناسی
به توده ای از هر جامد که روی شیب ریزش کند بهمن گویند. مانند بهمن برف ، بهمن شن ، ماسه و یا سنگ. بهمن برف :
برف بهمن به چهار نوع تقسیم می شود : - برف شل خشک : برفی که در هوای شد می بارد و گوله نمی شود که مشخصات آن سبکی - دارا بودن اکسیژن زیاد در درون آن - بارش آن در دمای زیر صفر درجه و خطرناک ترین نوع بهمن است (بهمن پوردی) . این نوع بهمن با ایجاد حالت خفگی و مسدود کردن مجاری تنفسی باعث مرگ فرد می شود - برف سفت خشک : برف شل خشکی که مدتی مانده و در اثر بخار ایجادشده از پایین و آب شدن برف رویی همراه است. - برف شل خیس : برفی که سنگین و آبکی است که مشخصات آن سنگینی - نداشتن اکسیژن زیاد - بارش در دمای صفر درجه - چسبیدن به لباس و گتر و راحت گلوله شدن در دست میباشد . لایه های برف : - لایه پودری روی لایه یخ زده که فشرده باشد بهمن حتمی است - لایه یخ زده و فشرده روی هم که احتمال وقوع بهمن بسیار کم است . عوامل تاثیر گزار در برف : در دمای کم برف یخ می زند پس هر چه دما پایین تر و هوا سردتر باشد احتمال ریزش بهمن کم تر است . باد باعث انباشته شدن برف و ریزش آن می شود پس افزایش وزش باد برابر با افزایش خطر بهمن است . در ارتفاع بالا برف آب نمی شود و حجم برف زیاد می شود پس احتمال بهمن بیشتر است . هر یک متر مرکعب برف خالص 800 کیلوگرم وزن دارد
انواع بهمن (برف): 1- تخته ای 2- پودری یا گرده ای 3- آبکی یا شل آب
بهمن پودری : یک بهمن عظیم پوردی ، ممکن است فشاری از 5 تا 50 تن بر مت مربع ایجاد نماید . ابر برفی گسترش یابنده ممکن است با سرعتی افزون بر 125 متر بر ثانیه (280 مایل در ساعت ) سیر نموده و پیشاپیش آن یک جریان هوای نیرومند حرکت نماید . بهمن تخته ای : این نوع بهمن روی یالها تشکیل می شود . این نوع بهمن ها نقاب ندارند . برف های شل خیس و سفت خشک تشکیل دهنده این نوع بهمن می باشند . راه مقابله : از لحاض تئوری تنها راه مقابله با این نوع بهمن پریدن از روی آن می باشد. بهمن آبکی یا شل آب : در موقع ریزش باعث منجمد شدن فرد می شود.
عوامل تشکیل دهنده بهمن : 1- برف شامل خود برف و بستر زیر برف می باشد . به عبارتی حجم ؛ جنس و لایه های برف 2- باد ( هم در ایجاد بهمن و هم در ریزش بهمن موثر است ) 3- شیب کوه
عوامل موثر در ریزش بهمن : 1- درجه حرارت شامل درجه حرارت هوا و زمین . 2- عوامل فیزیکی شامل ( باد - صدا - حیوانات - باد - زلزله - کوهنوردان و ... ) - حجم برف : اگر حجم برف تازه بین ۱۵ تا ۲۰ سانتیمتر باشد احتمال ریزش بهمن کم است . اگر حجم برف تازه بین ۲۰ تا ۳۰ سانتیمتر باشد احتمال ریزش وجود دارد !. اگر حجم برف تازه بیش از ۳۰ سانتیمتر باشد ریزش بهمن حتمی است !. - شیب بستر : در شیب ۲۳ تا ۶۰ درجه احتمال بهمن زیاد است و در شیب های بیشتر و کمتر از این مقدار احتمال ریزش بهمن بسیار کم است . بیشترین بهمن ها در شیب ۳۰ تا ۴۵ درجه رخ داده است . همچنین در شیب های محدب خطر بیشتر از شیب های مقعر یا فرو رفته است . در شیب محدب سرعت بهمن هر لحظه بیشتر می شود و در شیب مقعر بالعکس . - وضعیت بستر : اگر بستر زیر برف یکنواخت باشد احتمال ریزش بهمن زیاد می شود و هر چه یکنواختی آن کمتر باشد و موانعی مانند سنگ و بوته و درخت در آن باشد احتمال ریزش بهمن کم می شود . - باد : چون کشور ما در نیمکره شمالی هست مسیر با از جنوب به شمال می باشد از این رو مسیر های جنوبی اغلب برای صعود مناسب ترند . - پوشش زیر بهمن : شن اسکی - چمن - یخ - آفتاب - عمق برف دهلیزها یا قیف ها (جاهایی که دره تنگ می شود)
عوامل بازدارنده از بهمن : 1- درخت ها و درختچه ها ( بهترین عامل جلوگیری کننده از بهمن می باشد ) 2- سنگ ها 3- دره های کم شیب و باز نکته :بوته ها عامل بازدارنده نیستند
شناخت بهمن : با پاگذاشتن بر روی برف می توان بهمن را شناخت. با پا گذاشتن بر روی برف برف یا فرو می رود و یا نمی رود.اگر پا در برف فرو نرود برف یخی است و اگر پا فرو برود می توان تشخیص داد که برف چند لایه است.( اگر بیشتر از یک لایه باشد خطرناک است ) اگر هنگام فرو رفتن پا ، پا سر بخورد مسیر بسیار خطرناک است.
عبور از بهمن : - بهترین راه عبور از بهمن این است که بهمن را به طرف بالا صعود کنیم نه عرضی . و در صورتی که مجبور شدیم عرضی بهمن را رد کنیم. - بستن نخ بهمن - برای عبور از بهمن حمایت قرار نمی دهیم ( یعنی نباید فرد را با طناب یا وسیله دیگری حمایت کرد ) چرا که ممکن است بهمن فرد را تکه تکه کند. - در هنگام عبور از بهمن ( بریدن بهمن ) باید تک تک گذشت و بدون عجله و با فاصله زیاد .( بین فواصلی که پا در برف فرو می رود نباید نفر بعد پا یا باتوم در برف فرو کند.). - هنگام عبور از بهمن گرم ترین لباس های خود را بپوشید. - شنای قورباغه در برف در صورت ریزش بهمن ( از لحاظ تئوری ). - کوله پشتی را به سمت شیب و فقط یک بند آن را روی شانه می اندازیم ( کمری ، سنه بند و یا قسمت های نگه دارنده و فیکس کننده کوله را از بدن باید جدا کرد تا در صورت سقوط بهمن به توان به راحتی کوله را رها کرد ). - حرکت به سمت عوامل بازدارنده ( مثل سنگ ها ، درختچه ها و سایر عواملی که از زیر برف بیرون زده - هنگام عبور از بهمن نباید صحبت کرد. - اگر جاپای نفر قبلی خیلی عمیق است برای پر کردن جاپا از برف های همان قسمت استفاده شود. - اگر مجبور به رد شدن از بهمن نیستیم از آن عبور نکنیم. - انتهای طناب نفر اول را نفر دوم برای پیدا کردن همدیگر بگیرند . - از مسیر های شناخته شده عبور کنید. - عبور بصورت انفرادی . - تا حد امکان از بالای محدوده بهمن و نزدیک به تاج بهمن عبور کنیم تا حجم برف کمتری بالای سرمان باشد .
نکاتی که اطرافیان باید به آن توجه کنند : - دنبال کردن مسیری که فرد بهمن زده طی می کند با چشم تا زمان پایان بهمن . - پیدا کردن نخ بهمن و وسایل فرد . گشتن نواحی پایین تر از محل شروع بهمن و حرکت فرد . - در صورت امکان استفاده از سوند ( میله فلزی و باریک و بلند که داخل برف فرو می رود تا فرد را پیدا کنند ) .
محدوده بهمن : معمولا به دور از یال ها و خط الراس ها است و بیشتر بطرف مرکز خط القعرها کوه است یعنی فرو رفتگی بین دو یال و زیر خط الراس . و از بالا به پایین شامل سه بخش تاج بهمن - مسیر بهمن و انتهای بهمن می باشد .
سقوط بهمن : - اگر برف شل یا پودری بود باید از بهمن فرار کرد و جلوی دهان را پوشاند. - نیم متر زیر برف همه جا تاریک است . تشخیص بالا و پایین : چون زیر برف همه جا تاریک است و ممکن است که در اثر سقوط بهمن در زیر برف نتوان تشخی داد که بالا کدام سمت است و برای بیرون آمدن باید به چه سمتی تلاش کرد. 1- بیرون انداختن آب دهان 2- ادرار ( ادرار باعث می شود که هنگام جستجو مصدوم سگ ها راحت تر مصدوم را پیدا کنند )
- نخ بهمن : نخ بهمن طناب 3 میلی متر ی به رنگ قرمز و به طول 15 تا 50 متر است که بر روی پوسته آن فلشی در یک جهت وجود دارد. نخ بهمن را باید طوری به بدن ، صندلی و .. وصل کرد که جهت فلش آن به سمت فرد باشد و ادامه نخ بهمن را طوری روی زمین می اندازیم که بر روی زمین کشیده شود. حال اگر بهمن سقوط کند ، گروه امداد با پیدا کردن نخ بهمن و دنبال کردن فلش به مصدوم می رسند.
Pieps (پیپس) این دستگاه در سال 1973 به بازار آمد و می توان آن را بهترین وسیله امدادی برای پیدا کردن محل اختفای فرد بهمن زده دانست . پیپس یک دستگاه کوچک الکترونیکی پیرنده و فرستنده است. فردی که قرار است از بهمن عبور کند با فشار دادن دکمه دستگاه آن را به وضعیت فرستنده و دیگران بر روی وضعیت گیرنده قرار می دهند. پیپش دارای یک گئشی می باشد که برای شنیدن سیگنالهای فرستاده شده از سوی فرستنده به کار می رود. فراموش نکنید که پیپس را نبایستی در کوله پشتی قرار داد بلکه باید آن را به گردن آویخت.
یخ نوردی
یخ نوردی چیست؟
یخ نوردی شکل دیگری از سنگ نوردی است، به همان اندازه دشوار و مهیج، اما دو عامل سرما و یخ را نیز باید به آن افزود. کسانی که به دنبال نوع دیگری از صعود هستند و فقط رفتن به برنامه های زمستانی راضیشان نمی کند، شاید بخواهند ورزش هیجان انگیز و لذت بخش یخ نوردی را امتحان کنند.
در یخنوردی، در فضای باز، ورزشکار توده های یخی مانند شیب های پوشیده از یخ و آبشار های منجمد را صعود می کند. بسته به میزان شیب و نوع یخ می توان از ابزارها و تکنیک های گوناگونی استفاده کرد.
یخ نوردی به دو گروه عمده تقسیم می شود. یک نوع آن شامل صعود آبهای جاری یخ زده، مانند آبشار ها، و نوع دیگر شامل سطوح برفی فشرده و شیب دار و یا یخ هایی می گردد که معمولاً در ارتفاعات بالای کوه ها یافت می شود.
آغاز یخ نوردی در همان روزهای نخستین کوهنوردی بود که کوهنوردان با راه آب ها و دامنه های یخ بسته روبرو می شدند. با گذشت سال ها، تکنیک ها پیشرفت کرد و صعودهای انجام شده دشوارتر و دشوارتر گردید. در نتیجه برای رفع نیازهای جمع در حال افزایش یخ نوردان، ابزارها و لوازم مختلفی تولید شد و گسترش یافت.
اگر آگاهی و آمادگی کافی داشته باشید، استفاده درست و بهینه از لوازم یخ نوردی باعث خواهد شد که توانایی صعود دیواره های یخی را پیدا کنید. تبر یخ و کرامپون مهمترین ابزارهای این ورزش هستند. اگر چه لوازمی که در یخ نوردی و سنگ نوردی به کار می روند تقریباً یکسان هستند، اما محیطی که صعود می کنید کاملاً متفاوت است. در حالی که نوع و کیفیت سنگ در طول سال تغییر بسیار اندکی می کند، یخ، روزانه و یا حتی در هر ساعت تغییر شکل می دهد.
به خاطر داشته باشید که به همراه داشتن ابزار مناسب و آگاهی کامل از تکنیک های مختلف صعود ضروریست. مانند همه ورزش های دشوار و طاقت فرسای دیگر، یخ نوردان باید از خطرات این رشته آگاهی داشته باشند. با این وجود، نگذارید این خطرات مانع لذت بردن شما از تجربه استثنایی صعود یخ شود. با داشتن دانش و تمرین کافی و بینش صحیح به سوی تجربه صعودی لذت بخش پیش روید!
1. کلنگ: یکی از مهمترین وسایل کوهنوردی در برف است که قسمتهای مختلف آن عبارت اند از: تیغه، بیلچه، بدنه، سغمه و بند حمایت انداز. کلنگها بنا به نوع کاربری آن متفاوت است. امروزه از کلنگهای کوتاه 65-75 سانتی متری سبک استفاده می کنند و کلنگهای بلند کمتر در صعودهای بزرگ کاربری دارند. بعضی از کلنگها بسیار سبک وزن هستند و قسمت سغمه آن به صورت مورب است این کلنگها در مسیرهایی با برف آلپاین کاربرد دارند.
2. کرامپن: وسیله ای فلزی و دارای تیغه های بلند که به زیر کفش بسته می شود و مناسب حرکت بر روی یخ می باشد و به وسیله آن می توان راحت تر روی یخ حرکت نماییم بدون آن که سُر بخوریم. در واقع تیغه ها ایجاد اصطکاک می نمایند. کرامپونها در سه مدل ساخته می شوند که عبارت است از: کرامپون پیاده روی و کوهنوری، کرامپون صعود بر روی آبشارهای یخی و کرامپون معروف به یخ شکن. کرامپون صعود، دارای تیغه های اضافی در جلوی پا می باشند و طوری طراحی شده اند که در هنگام صعود به خصوص بر روی آبشارهای یخی در یخ گیر می کنند و فرد را ثابت نگه می دارد. کرامپونها معمولاً قابل تغییر هستند و روی کفش رگلاژ می شوند و توسط بندهایی محکم به کفش فیکس می شوند و یک کوهنورد با توجه به نوع فعالیتی که انجام می دهد کرامپون مورد نظر خود را انتخاب می نماید.
3. لنگر برف: یکی از لوازم یخ «لنگر برف» است که مانند لنگر کشتی در برف می نشیند و می توان با آن به خوبی حمایت کرد. لنگر برف دارای سیم بُکسلی کوتاهی است که می توان طناب را به آن بست. لنگر برف اگر درست در برف بنشیند، می تواند چند صد کیلوگرم وزن را تحمل کند. لنگر برف برای سطحهای پرشیب یخ زن به کار می رود، جایی که میخ یا پیچ یخ کارایی چندانی ندارد.
4. تبر یخ: تبریخ حد وسط چکش سنگ نوردی و کلنگ یخ است. نوک آن شبیه کلنگ و ته آن شبیه چکش، طول آن بین 55 تا60 سانتی متر و وزن آن 650 تا700 گرم است. گفتنی است که تبر یخ در دیواره های یخی کاربرد دارد.
قلاب چند منظوره یخ نوردی
پیچ قلاب دار یخ نوردی
دستگیره برای بستن پیچ یخ نوردی
نگهدارنده ابزار یخ نوردی
گزارش تصویری از صعود زمستانی و
یخ نوردی از آبشار هملون در فشم
با سردی هوا و یخ بستن آبشار هملون در فشم، محلی برای گذران و تفریح جوانان در ارتفاعات این آبشار شده است . وسایل مورد نیاز در یخنوردی: کلاه کاسکت، کرامپون، تبر یخ، پیچ یخ، طنابچه، کارابین پیچدار، کارابین ساده، صندلی، طناب، ریورسو (ابزار حمایت) است. بسته به سختی مسیر از ابزارهای دیگر نیز استفاده میشود .
Ice climbing
Ice climbing, as the term indicates, is the activity of ascending inclined ice formations. Usually, ice climbing refers to roped and protected climbing of features such as icefalls, frozen waterfalls, and cliffs and rock slabs covered with ice refrozen from flows of water. [1] For the purposes of climbing, ice can be broadly divided into two spheres, alpine ice and water ice. Alpine ice is found in a mountain environment, usually requires an approach to reach, and is often climbed in an attempt to summit a mountain. Water ice is usually found on a cliff or other outcropping beneath water flows. Alpine ice is frozen precipitation whereas water ice is a frozen liquid flow of water. Most alpine ice is generally one component of a longer route and often less technical, having more in common with standard glacier travel, while water ice is selected largely for its technical challenge. Technical grade is, however, independent of ice type and both types of ice vary greatly in consistency according to weather conditions. Ice can be soft, hard, brittle or tough. Mixed climbing is when ascending involves both ice climbing and rock climbing
چند نکته مهم آموزشی در مورد کوهنوردی
چند نکته مهم آموزشی در مورد کوهنوردی
در انواع کوهنوردی نکات زیر را درنظر بگیرید:
نکته ۱ - کوله پشتی٬ خانه کوچک کوهنورد است
نکته ۲- قدمهای خود را نسبت به شیبها تنظیم کنید.
نکته ۳ - کوهنوردی ورزش جمعی است از تک روی پرهیز کنید.
نکته ۴ - تنها بکوه نروید .
نکته ۵ - درکوه هیچگاه ندوید .
نکته ۶ - نظم طبیعت را بهم نزنید .
نکته ۷ - گیاهان را به آتش نکشید.
نکته ۸ - به حیوانات آسیب نرسانید.
نکته ۹ - آب چشمه ها را آلوده نکنید .
نکته ۱۰ - هیچگاه کناره چادر آتش درست نکنید { جهت باد را در نظر داشته باشید }
نکته ۱۱ - همیشه مقداری آب و مقداری مواد قندی و نمکی همراه داشته باشید .
نکته ۱۲ - انرژی خود را تقسیم کنید
{ یعنی وقتی از کوه برمی گردی احساس خستگی و کوفتگی نکنید. }
نکته ۱۳ - به ستون یک حرکت کنید
{ در کوهپیمایی همه به ستون یک و پشت سر هم به فاصله یک متر }
نکته ۱۴ - در صعود هیچگاه از مسیرهای شنی و بی راهه ها و ریزش سنگها استفاده نکنید.
نکته ۱۵ - درفرود از شیبها ٬ از شن اسکیها و تخته سنگهای کم شیب
تا شیب ۶۰ درجه استفاده میشود.
نکته ۱۶ - در کوهنوردی اولین اشتباه آخرین اشتباه است
{ یعنی دیگر وجود ندارید که اشتباه بعدی رخ دهد } مواظب سلامتی خودتان باشید .
نکته ۱۷ - هر یک ساعت راهپیمایی پنج دقیقه استراحت کنید
{ کمی نرمش - کمی تغذیه - کمی آب }
نکته ۱۸ - هرگاه درصعود به نفس نفس افتادید
و حتی دهانتان خشگ شده و دچار خستگی زود رس شدید
{ ۱ - تند می روید ۲ - با دهان نفس می کشید ۳ - کوله پشتی سنگین دارید و منظم نیست
۴ - با کارهای اضافی یابیهوده انرژیهای زیادی را ازدست دادید ۵ - فاصله پاهای شما زیاد است
۶ - درشیبها مستقیم حرکت می کنید ۷ - آنقدر لباس پوشیده اید که بدن نمی تواند تنفس کند. }
نکته ۱۹- خطرات کوه { طوفان - بوران - ساعقه - بهمن - نقاب برفی - چاله برفی - نداشتن امکانات
- اطلاع نداشتن ازموقعیت کوه - سرد شدن زودرس بدن - کوه گرفتگی
- ورعایت نکردن اصول ایمنی درکوه
نکته ۲۰ - درهوای سرد استراحت نشستن خیلی کم داریم بیشترین استراحتها ایستاده و زمان ٬
یک الا دو دقیقه ایی است .
نکته ۲۱ - نزدیک به قله ها هیچگاه شتاب نکنید ٬ و همیشه جمعی به قله برسید که بدانید
درجمع کوهنوردی بین افراد ٬ برتری وجود ندارد .
نکته ۲۲ - تشکیل گروه { درهر برنامه ؛ مسافرت ؛ گردش ؛ کوهنوردی } حتما یک نفر رابه
عنوان سرپرست انتخاب و به دستورات و نکته های او عمل کنید.
نکته ۲۳ - درصعودها { سرپرست گروه - مسئول فنی - مسئول تدارکات - مسئول تبلیغات
- مسئول بهداشت و درمان } الزامی است.
نکته ۲۴ - کارت بیمه ورزشی الزامی است.
نکته ۲۵ - یک پلاستیک جهت جمع آوری آشغالهای خود تا زمان برگشتن به شهرخود الزامی است
(اگراین فرهنگ کوهنوردی همه جا رعایت شود مطمئن باشید هیچگاه کنارچشمه ها
- کنارآبشارها - کنار پناهگاه ها ومسیرها وقله ها ٬ آشقالی مشاهده نخواهیدکرد)
چند نکته مهم آموزشی در مورد سنگ نوردی
نکته ۱ - سنگ نوردی را از سنگهای کوتاه وکم ارتفاع شروع کنید.
قوانین سنگ نوردی: { ۱ - روبروی سنگ ایستاده باچشم مسیر را صعود میکنیم
2 - سه نقطه اتکاء یعنی دو پا و یک دست یا دو دست و یک پا
۳ - صعود نردبانی
۴ - صعود بانوک کفش ونوک پنجه انجام می گیرد
۵ - با نیروی پا روی سنگ بلند شوید نه اینکه بادستها خود را بالا بکشید
۶ - ازگیره های خیلی بالا استفاده نکنید چون دست زودخسته می شود }
انواع گیره ها { گیره عمودی [ ناخنی . انگشتی . پنجه ای . لاخ مشتی ] گیره افقی
[ ناخنی . انگشتی . پنجه ای . لاخ مشتی ] گیره مورب
[ ناخنی . انگشتی . پنجه ای . لاخ مشتی ] گیره واژگون [ انگشتی . پنجه ای . لاخ مشتی ]
نکته ۲ - فاصله دستها { حداقل عرض شانه و حداکثر یک ونیم برابر عرض شانه} نکته
۳ - فاصله بدن تا سنگ { ۲۰ تا ۳۵ سانتیمتر }
چند نکته مهم آموزشی در مورد غارنوردی
نکته ۱ - هرغاری که می خواهید صعود کنید لوازم مخصوص همان غار لازم می باشد
نکته ۲ - داخل غار از سر و صدای بلند پرهیز کنید { چون امواج بلند موجب ریزش غارمی شود }
نکته ۳ - مهمترین لوازم
{ ۱ - چراغ قوه شارژی دستی ۲ - چراغ قوه شارژی برقی که بتواند از چهار ساعت تا شش
ساعت نور داشته باشد ۳ - چراغ قوه معمولی با لامپ اضافی و باطری اضافی
۴ - قطب نما ۵ - نوار رنگی محکم حدود پانصد الی هشتصد متر ۶ - کلاه ایمنی
۷ - طناب انفرادی و کارابین عملیاتی برای هر نفر ۸ - راهبر و کروکی مسیر }
نکته ۴ - قبل از ورود به غار خود را تخلیه نمایید و از خوراکیهای خشگ استفاده کنید
نکته ۵ - غار را آلوده نکنیم { اگر آشغالی دیده شد لطفا جمع آوری کنید }