...
نه که نخواهم...
نه که رمقش نباشد...
نه که نشود...
نه!هیچ کدام!...
من...
دیگر واژه ای برایت ندارم...
...
...
...
...
...
تمامش سکوت است و سکوت...
روزگاری از مکث ناگفته هایت صدای شکوه هایم سر به آسمان می گذاشت...
این روزها سکوت تمام میل و نیاز و ناز من است...
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﻋﻨﺼﺮ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪﻩ :
آب - آتش - خاک - هوا
آبـــی کـه ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﺭﯾﻎ ﮐﺮﺩﻧﺪ
آتشی ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﯿﻤﻪ ﮔﺎﻫﺖ ﺍﻓﺘﺎﺩ
خاکی ﮐﻪ ﺷﺪ ﺳﺠﺪﻩ ﮔﺎﻩ ﻭ ﻃﺒﯿﺐ ﺩﺭﺩﻫﺎ
ﻭهــوائـی که عمریست افتاده بر دلها
ﺗﺮﮐﯿﺐ ﺍﯾﻦ ﭼﻬﺎﺭ ﻋﻨﺼﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ:
کربــــــــــــــــــــلا...
باید قلبت را آنقدر از عاطفه لبریز کنی
که اگر روزی افتاد و شکست
همه جا عطر گل یاس پراکنده شود...
...
یاس...
برایم بوی خاطرات شیرین هنوز نیامده را دارد...
بوی درختی که قرار است سایه ی من و آرام و رفیق جان باشد...
+به گمانم کسی به ذهنش هم خطور نکند که "آرام" چه هویتی دارد...
نه رفیق جان؟
...
دلم را باید تربیت کند...خودش...
وگرنه من...
من تمام هستیم را دخیل نگاهت کرده ام....
دست ما به کوتهی ِ قدح قد این پیاله تو درمان کن
گاه آدمم گهی ابلیس لعنتی بیا و به شیطان کن
واجب الحدم من به صد مذهب مهربان ، عشق را مسلمان کن
رنگ دریا ندارد این آبی چشم عاشقانه نمایان کن
دوست دارم فراتر ازاین ها گاه گاهی بیا و حیران کن